Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Hallo jij,

In mijn jeugd zijn dingen voorgevallen die traumatisch zijn geweest. Ik heb daar nooit doekjes om gewonden en ben er open over. Dat trauma zijn sporen nalaat weet ik. Therapie en coaching zijn een onderdeel geweest van mijn persoonlijke ontwikkeling. Maar dat gebrokenheid kan leiden tot een waanbeeld, dat was nieuw.

Maar het is me overkomen, dat is me inmiddels kristal helder.

Mijn gebrokenheid zat op seksueel misbruik. Ik dacht dat ik goed in beeld had wat de gevolgen daarvan waren. Maar het blijkt dat ik iets over het hoofd heb gezien. De gevolgen voor mijn relationele zelf.

Of beter gezegd, ik in verhouding tot de ander. Ik realiseerde me onvoldoende dat het misbruik plaatsvond in een relatie, en dat het dus ook de ik in een relatie beschadigt.

Ik ervoer dat het misbruik mij persoonlijk had beschadigd en ik had geen idee dat de wond vooral zichtbaar was binnen de relationele component.

Het houdt verband met het feit dat ik nog een kind was en ik de band die ik deelde met de misbruiker niet zag als een relatie waar ik een onderdeel vanuit maakte, maar zag als één geheel. 

Kinderen leven in een wereld waar alles een is. Ik heb dit vaak gelezen maar ik snap het pas sinds kort ècht.

In je volwassen leven kom je erachter dat je jezelf ontmoet in relatie met de ander.

Je komt jezelf tegen.

Maar het niet-volwassen kind-deel in jou ziet dat niet zo. Het kind-deel draagt nog de gebrokenheid die heeft plaatsgevonden in de wereld van alles-is-een.

Dit zijn waarlijk twee verschillende werelden.

Hoe verenigen de wereld van het kind en de wereld van de volwassene zich?

Dit is heel moeilijk.

Zacht uitgedrukt.

Want door de wrijving van de twee werelden ontstaat er een innerlijk waanbeeld;

er leeft een perceptie van de werkelijkheid in het kind die niet overeenstemt met de volwassen relationele werkelijkheid.

Met als gevolg dat je niet goed onderscheid kan maken tussen jezelf en de ander.

Wat weer tot gevolg heeft dat je jezelf en de ander niet kan zien voor wie ze zijn.

Je denkt dat je de ander ziet, maar je ziet jezelf geprojecteerd in de ander.

Het gebroken deel van jezelf projecteer je op de ander.

En dat noem ik een waanbeeld want je kunt er geen eigenaarschap over nemen.

Een projectie kan je niet ownen want het beweegt juist van je af, naar de ander toe.

Je denkt dat het jou niet toebehoort. Je denkt dat jouw projectie de ander toebehoort. Dit is de relationele wasmachine waarin je maar rondjes blijft draaien.

De manier om uit de wasmachine te komen is om te zien dat je projecteert.

En dat onder ogen komen betekent dat je je worst case scenario met open ogen tegemoet treedt.

Namelijk de kind-wereld waar alle schuld en schaamte van wat er gebeurt is, op jouw bordje ligt. De kind-wereld waar jij en de ander een waren, dus al het lelijke en nare, dat hoort bij jou; denk je! 

Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat dit inderdaad zo is, zo voelt het.

Maar! Gelukkig is er meer.

Als er (zelf)liefde is, als er ruimte is, als er licht is, dan ga je ook al het andere zien.

Dat je niet alleen bent. Dat je een kind was. Dat je er geen schuld aan hebt.

Dat je goed bent en puur van hart en genereus.

Dat je heel bent gebleven in je gebrokenheid.

Traumaverwerking. 

Liefs, Jarka.

Een persoonlijke reading kan een eerste stap zijn om tot (zelf)liefde, ruimte en licht te komen in jezelf. We kunnen hier samen naar kijken.

DELEN = LIEF

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.