Van kanker naar de kosmos

Waarom zou ik spreken over kanker vroeg ik mij onlangs af. Het is een beladen woord, een beladen onderwerp, mensen worden er niet bepaald vrolijk van en er is ook al corona waar men zorgen om heeft. Ik vroeg me ook af of mensen met kanker of mensen überhaupt willen horen over kanker. Toen ik zelf ziek was, was ik ontzettend selectief wat betreft kanker ervaringen van anderen. En ik heb me laten vertellen door een vriendin die nauw verbonden is met de 75 inloophuizen die er in Nederland voor kankerpatiënten en geliefden zijn, dat men zo bezig is met overleven dat er nauwelijks ruimte is voor iets anders. wat heel herkenbaar is overigens. 

Maar heel eerlijk gezegd gaat het hier allemaal helemaal niet over.

Waar het wel over gaat is een hunkering, een verlangen naar het leven zoals het bedoeld is om te leven. En in hoeverre dat ons als mensheid wel lukt en waar het ons absoluut nog niet lukt.

Mijn hunkering. En het blijven bekijken, onderzoeken en onder de loep nemen van mezelf. Hoe het werkt, hoe het in elkaar steekt. Het leven is een wonder en tegelijkertijd kan je je zo gevangen voelen.

Wat zou kanker, of ziekte in het algemeen met trauma te maken kunnen hebben bijvoorbeeld? Een beladen vraag, want ziekte is niet je eigen verantwoordelijkheid of daar kan en mag geen schuldvraag op komen te liggen. En dat klopt.

Maar daar gaat die vraag ook helemaal niet over. Waarom ik de vraag stel is omdat ik mezelf beschouw als een wezen die beschikt over creatie kracht. Wij allemaal.

En omdat dat zo is kan je die scheppingskracht bewust en onbewust aanwenden maar in de praktijk maakt dat geen verschil, creëren doe je er toch mee. Maar of wat je ermee creëert hetgeen is wat je wilt in je leven, dat is een volgende. Nu wordt het interessant.

Bijvoorbeeld, ik heb altijd geloofd dat trauma iets in je kapot maakt of breekt. Vanuit die gedachte wilde ik mezelf fiksen, laten fiksen, repareren, on-kapot maken. En niet te vergeten, als je gelooft dat er iets kapot is, ga je ook kapot ervaren in het hologram waarin jij leeft, want dat levensveld reageert op jouw emoties en overtuigingen. Dus krijg je ook kapot, mogelijk in de vorm van ziekte, verstoring, ongeluk, problemen, moeilijkheden. Als je jezelf beschouwt als een scheppend wezen dan kan je ervan uitgaan dat jouw realiteit reageert op wat jij uitzendt en dat je dat beantwoordt krijgt precies zoals jij het leeft. Dit is geen spiriwiri praat, dit is inmiddels onderbouwd door wetenschap. Maar daarover later meer.

Ik bezie het als mijn realiteit en inmiddels ben ik zover dat de kanker die zich in mijn lichaam ontwikkeld had, een weergave was van mijn realiteit en waar ik in geloofde. Ik geloofde dat mijn vrouwelijkheid kapot was. En de borst is het symbool voor vrouwelijkheid, en mijn borsten waren tijdens het trauma het meest bezoedeld. 

Waarom heet mijn lezing Kanker en hoe behoud je de verbinding? Omdat trauma de verbinding ogenschijnlijk verbreekt, maar niets is minder waar. Niets kan je breken en niets kan kapot.

Wat wel kan is dat op je grootste en diepste vermogen een trauma komt te liggen die de weg versperd naar die diep gelegen kracht. En dan vind er een soort omkering plaats in jouw scheppingsvermogen, die wordt dan niet meer ’ten goede’ aangewend, maar vervormd en afgebogen , met mogelijk alle gevolgen van dien. Je hebt de gevolgen in ieder geval niet meer in eigen beheer. 

Intrigerend niet? 

Ga jij hier net als ik ook van aan? En wil je er meer over horen? Kom dan luisteren live of online naar de lezing op zondag 14 november. Om je aan te melden ga naar wakker bewust zijn.

DELEN = LIEF

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.